Toen en nu... Zindelijkheidstraining

“Een aantal jaar geleden stond in het ‘Contactblad’ van de PWAV een artikeltje over Mandy van Veghel. Zij deed mee aan de zindelijkheidstraining van Robert Didden aan de Radboud Universiteit Nijmegen. Wij waren nieuwsgierig hoe het nu met Mandy gaat: heeft zij de vaardigheden die toen zijn aangeleerd behouden?” 

Toen Marry Janse vroeg of ik een stukje wilde schrijven over hoe het verder was gegaan met de zindelijkheidstraining van Mandy moest ik goed nadenken wat er zich de afgelopen 12 jaar allemaal afgespeeld heeft.Want als alles goed verloopt ben je het zo vergeten…. 

Dus heb ik eens nagedacht over wat er allemaal is gebeurd na die tijd. Want het is  allemaal goed verlopen. Mandy was met 5 andere kinderen uitgekozen om deze trai¬ning te gaan volgen. En het bleek dat Mandy de enige was die na een jaar nog zindelijk was. Dat gaf ons een heel goed gevoel: “dat hebben we toch maar weer bereikt”.   

Zwaar 

Maar het was erg zwaar. Ze heeft 3 weken doorgebracht op een invalidentoilet samen met 2 begeleiders van 9.00 tot 15.00 uur van maandag t/m vrijdag om de training te volgen. En in het weekend en de avond¬uren namen wij het over met telefonisch contact met de begeleiding. Na 2 weken hadden wij zo iets van “we kijken het nog 3 dagen aan, anders stoppen wij ermee”. En op dat moment viel het kwartje bij Mandy en begreep ze wat wij van haar verwacht¬ten. Met het gebaar van ‘ik moet naar het toilet’ gaf ze aan dat ze moest. Toen ging het in een sneltreinvaart. Alleen de ontlasting ging wat moeizamer. Dat duurde wat langer maar uiteindelijk had ze ook dat snel onder controle.

Toen kon ze weer terug op de groep met begeleiding zodat de trainers het konden overdragen aan de vaste begeleiding. Het tijdsbestek van om het half uur op het toilet zetten, was nu een periode van om de 3 à 4 uur. Je moest het dan wel noteren op een formulier. En dat hield je dan een half jaar vol.Tot ze overdag geen ongelukjes meer had en uit zichzelf ging aangeven dat ze naar het toilet moest. En dat is gelukt. Je moest haar wel continu in de gaten houden als ze een bepaalde klank uitte en het gebaar erbij deed. Met haar hand wijzend tussen haar benen. En als er ontlasting moet komen, pakt ze zich van voren en van achteren vast. Best grappig om te zien. 

Als we op de camping zijn en ze loopt of speelt op het veld en ze doet dan het ge¬baar, dan worden wij geroepen van “Karin, John: Mandy moet naar de wc”. Dan lachen we en geven haar weer een compliment: “heel goed Mandy”. Want dat blijven we doen, elke keer weer. 

Centrum voor dagbesteding 

Mandy zit momenteel op een centrum voor dagbesteding en daar hebben we van te voren altijd goede gesprekken mee gehad over de zindelijkheid. Hoe ze haar moeten helpen en dat ze haar in de gaten moeten houden als ze het aangeeft met een bepaalde klank. Is het onrustig op de groep dan gebeuren er ongelukjes. Maar nu zit ze op een aangepaste groep en zijn die niet meer voorgekomen.
Mandy is nu nog steeds zindelijk met heel af en toe een ongelukje en dat komt dan meestal omdat ze zichzelf geen tijd gunt of heel erg moe is waardoor ze het niet voelt. En als je met haar aan het stoeien bent met flink giechelen. Kortom: het gaat heel goed met haar. Maar je moet alert blijven. Én complimenten blijven geven als ze het heel lang heeft opgehouden. Zindelijkheidstraining is een aanrader om te doen maar dan moet je er wel voor de volle honderd procent achter staan. Het is heel fijn als je resultaat bereikt, maar je moet wel iedere keer mee naar het toilet natuurlijk en alles netjes schoonmaken: er komt wel extra verzorging bij. Want Mandy kan dat zelf niet.
Ze is nu bijna 21 jaar en doet het verder heel goed en zit lekker in haar vel. 
Karin van Veghel