Broers en zussen met een handicap

leuk of lastig?

Job en Cato Janse hebben een broer met Angelman syndroom: Luuk. Wat vinden ze van hun broer, hebben ze er last van, of heeft het ook positieve of zelfs leuke kanten?

Job vertelt: ik ben dertien jaar en ik zit op de middelbare school in de 2e klas. Mijn hobby’s zijn: voetbal, chillen met vrienden en computeren/ipod-en.
Luuk is een erg gezellig broertje, ik zit vaak op de bank te kroelen met hem. Maar het is niet altijd even leuk om een gehandicapt broertje te hebben.  Luuk wil natuurlijk wel andere dingen dan wij. Bijvoorbeeld als hij tv kijkt (wat vaak zo is) en ik zet mijn progamma aan,  dan gaat hij heel hard zitten schreeuwen omdat hij zijn progamma wil kijken. We kunnen hem jammer genoeg niet uitleggen dat je de tv moet delen met elkaar..... en als hij eenmaal zijn favoriete progamma kijkt dan doet hij alsof ik niet besta. Natuurlijk zijn er ook leuke dingen. Ik heb een ipod en daarmee speel ik vaak (dan zit ik naast Luuk op de bank) en dan druk ik op het scherm en dat maakt dan een geluidje.  Hij wil dan ook drukken en dan komt er door hem een geluidje: daardoor ligt hij helemaal in en deuk. Als ik een liedje opzet op mijn ipod dan swingt Luuk lekker mee op de muziek.

Het vertellen aan vrienden dat ik een gehandicapt broertje heb vind ik best lastig. Ik vertel het eigenlijk alleen als er naar wordt gevraagd, want ik vind het niet leuk als ze er dan raar over doen, maar dat gebeurt eigenlijk nooit! Meestal hebben ze er wel respect voor.

Cato is 7 en dit zegt zij: ik vind het best leuk om een zus van Luuk te zijn. Maar niet altijd. Af en toe schreeuwt Luuk heel hard! Maar soms is hij juist heel lief! Soms kom ik bij hem en dan gaat hij heel hard lachen. Dan wil Luuk graag dat ik op z’n rug kietel. En soms is hij zo lief, dat hij mij een knuffel geeft! En dan wil hij ook een kus geven. En als hij klaar is, dan duwt hij je gewoon weg. Dan lijkt het net of hij wil zeggen: nu heb ik genoeg geknuffeld.