Grote verandering

Verhuizen hadden we al vaker gedaan. Nieuw was het nu, om te verhuizen met opgroeiende kinderen, die zo’n verandering bewust zouden meemaken. En de vraag was vooral hoe dat zou gaan met Luuk van 9 jaar met AS. Maar waar Job (11) en Cato (5) duidelijk hun protest lieten horen toen we hen vertelden dat we vanuit Alphen aan den Rijn naar Middelburg zouden gaan verhuizen, leek Luuk alle commotie vrolijk aan zich voorbij te laten gaan. 

Drukke maanden volgden: huis verkopen, ander huis zoeken, verhuizing regelen met alles wat daarbij hoort. En, naast een nieuwe school voor Job en Cato, dus ook op zoek naar een nieuw KDC (kinderdagcentrum) voor Luuk. Ook dat leek Luuk allemaal voor kennisgeving aan te nemen: hij keek geïnteresseerd rond in de verschillende KDC’s die we bezochten, vond het leuk om de snoezelruimte vast uit te proberen en keek uitdagend naar allerlei dames die langsliepen (“Zie je me wel? Mag ik even een knuffel?”). De afstanden die met al die bezoekjes gemoeid waren, vond Luuk absoluut geen straf. Lekker autorijden met mamma, gezellig een muziekje erbij aan… 

Je zou Luuk toch zo graag willen voorbereiden op datgene wat onvermijdelijk ging komen. Maar hoe leg je Luuk uit dat hij zijn vertrouwde plekje zou gaan kwijtraken?  Dat het trakteren en cadeautjes uitdelen op z’n “oude” KDC betekende dat hij afscheid nam van z’n begeleidsters, fysiotherapeute en groepsgenootjes?

Op de dag van de verhuizing, lijkt het Luuk bij thuiskomst nauwelijks te verwonderen dat het huis helemaal is leeggehaald. Hij lijkt eerder enthousiast dat hij zo lekker heen en weer kan stappen, zonder dat er allerlei meubels en obstakels in de weg staan. Nadat we Job en Cato uit logeren hebben gebracht, rijden we met Luuk naar het nieuwe huis. Onze spullen zullen daar pas de volgende dag door het verhuisbedrijf worden afgeleverd, maar Luuk z’n bed en box zijn vooruit gebracht. Luuk is duidelijk blij als hij z’n vertrouwde plekjes ziet, maar lijkt het verder allemaal maar gek te vinden. Het is ook nog zo kaal, hol, en ongezellig, en pappa en mamma zijn door alle indrukken en vermoeidheid langzamerhand ook niet helemaal gezellig meer…..

Eerste dagen

De eerste nachten slaapt Luuk weer ouderwets onrustig: erg vroeg wakker (2, 3, soms 4 uur), lawaai maken door stevig te tikken met z’n speelgoed. We vrezen voor de buren, maar als we ernaar informeren, geven die gelukkig aan dat ze er niets van horen (!?). Verder is het de eerste dagen/weken lastig om Luuk vrij op de vloer te laten, omdat er overal dozen en losse spullen staan die nog een plekje moeten krijgen. Voor Luuk een geweldig interessant speelterrein natuurlijk, maar niet helemaal afgestemd op zijn onbesuisde ontdekkingsdrang. Noodgedwongen zit hij die eerste tijd veel in z’n box of kinderstoel. Zelfs dat lijkt hem niet zo te deren.

Vanaf de tweede dag na onze verhuizing kan Luuk terecht op het nieuwe KDC. Het vervoer heeft nog even wat voeten in de aarde: de busmaatschappij heeft, ondanks de informatie de ze gekregen hebben, bedacht dat Luuk wel in een stoel met driepuntsgordel, en zónder begeleiding op de bus vervoerd kan worden. Ai, dat is toch wel een onderschatting van de situatie. Na wat heen en weer gebel, komt het allemaal goed, en rijdt er een super-de-luxe Conexxion bus mét begeleiding erin, voor. Weliswaar nog steeds met driepuntsgordel, maar tot onze verbazing blijft hij, na wat startincidenten, daar nu keurig in zitten!

Al met al heeft Luuk de overgang zonder al te veel problemen gemaakt. Het lijkt bijna of alle veranderingen hem goed doen, dat de nieuwe uitdaging hem prikkelt en alert maakt. Lastiger gedrag, dat misschien wel voortkwam uit verveling, verdwijnt. Wat volgens ons zéker helpt, is dat Luuk op het nieuwe KDC is geplaatst op een groep met 1-op-2-begeleiding (gefinancierd vanuit extra bijdrage uit PGB). Er wordt nu 2x per week met hem gezwommen, er zijn meer mogelijkheden voor buitenactiviteiten en op vrijdagmiddag komt een groepje judoka’s stoeien met de jongens (en meiden?) die die uitdaging wel kunnen gebruiken. Helemaal gewéldig….

Buurt leren kennen

Grappig is het, dat we door Luuk de buurt beter hebben leren kennen, dan we zonder hem ooit gedaan zouden hebben: Luuk was onstuitbaar in het uitproberen van gangetjes en steegjes, en we kwamen zo op plekjes waar je anders niet zo snel zou komen… Het was Luuk zélf die een soort binnenpleintje ontdekte met grind en grote platanen, nét een grote snoezelruimte: Luuk vindt het heerlijk om, zittend in het grind, de steentjes door z’n handen te laten glijden, ondertussen genietend van het zon- en schaduwspel van de grote bladeren van de plataan, en luisterend naar de wind die de bladeren laat ritselen. Prachtig, dat geconcentreerde koppie, waar dan soms ineens een gelukzalige glimlach op verschijnt als hij zich realiseert dat er nog iemand naast hem zit…

Het meest lastige van verhuizen met Luuk is misschien wel dat het vertrouwde netwerk van buren, bekenden en oppas weg is. Het kost tijd (én energie) om dat allemaal weer op te bouwen, en juist dat ontbreekt er de eerste tijd aan. Ook zaterdagopvang was, tot een paar dagen geleden, nog niet geregeld. Dat betekent dat we de eerste tijd nogal eens het gevoel hadden knel te zitten.

Geen spijt

Inmiddels zijn we 5 maanden verder. Middelburg blijkt een leuke stad om te wonen. Opvang voor Luuk raakt steeds beter geregeld. De kinderen (en wij óók) lijken hun plekje wel weer gevonden te hebben. Het was een heel gedoe, maar we hebben absoluut geen spijt van deze verandering!

Marry Janse