Zindelijkheidstraining

 

Nadat een eerdere poging tot ieders spijt was mislukt, mocht Elsa in januari in de herkansing. Elke ochtend ging onze dochter in plaats van naar de zorgboerderij met Louke, een Radboudstudente, naar de WC van de dagbesteding om daar de dag door te brengen. Om te plassen moet je drinken en daarom kreeg Elsa per dag wel twee liter water te drinken. Maar plassen, ho maar. Pas als die arme Louke, gaar als een klontje na een dag met Elsa op de WC zitten, weer naar huis was, ontspande Elsa haar blaasspieren en kwamen die liters er weer uit. Elsa had er duidelijk geen zin in. Wat nou Radboudmethode! Maar de Nijmegenaren waren niet voor één gat te vangen. Blijkbaar – zo dachten zij – plast Elsa wel in haar eigen omgeving maar niet op een vreemde WC. In het vervolg brachten ze haar daarom niet pas aan het eind van de dag maar al na de lunch naar haar woonhuis. En, wat iedereen had gehoopt: Elsa deed daar haar eerste plas op de WC. Witte rook steeg er op! En het was niet haar laatste plas want elke dag kwam er meer in de WC-pot en niet alleen plasjes ook de poepjes. Elsa kreeg er steeds meer lol in en Maartje en Louke werden dan ook steeds met ‘gejuich’ door haar ontvangen. Onnodig te zeggen dat wij thuis ademloos meeleefden met de prestaties van onze jongste dochter. Maartje hield ons van dag tot dag per SMS en e-mail op de hoogte van de vorderingen. En als we thuis kwamen was de eerste vraag niet ‘zit Mubarak er nog?’ maar ‘heeft ze geplast?’
Maar wie had gedacht dat Elsa ook bij haar ouders thuis de pot zou weten te vinden, kwam bedrogen uit. ‘Thuis is pret’, dacht Elsa blijkbaar want van enige aandrang om iets bij ons op de WC te doen was geen sprake. Ze wilde er zelfs niet op gaan zitten. Plaste Elsa inmiddels in haar huis alleen nog maar op de WC, bij haar ouders thuis deed ze het op de bank, die wij gelukkig uit voorzorg met plastic hadden bedekt. Tot Maartje Radstaake hoogst persoonlijk op zondagmiddag op de stoep stond en haar methode bij ons thuis in de praktijk bracht. Het duurde niet lang of het resultaat kondigde zich aan: de waterval van Schaffhaussen was er niets bij.
In december 2012 hoopt Maartje in Nijmegen te promoveren op het aanleren van vaardigheden aan mensen met een Angelmansyndroom. Natuurlijk zijn we daar als trotse ouders bij en Elsa ook … zonder luier natuurlijk.